Rodzaje znaków drogowych.

Podstawą uczenia się znaków drogowych jest znajomość ich grup, cech charakterystycznych, i tego jak należy traktować znaki w danej grupie. Pozwala to w prosty sposób uniknąć pomyłek, takich jak mylenie znaku nakazu jazdy wprost, a znak u informującego o drodze jednokierunkowej. Oba są niebieskimi znakami z podobną białą strzałką, ale jeden jest okrągły (oznacza nakaz), drugi kwadratowy (informacyjny).

Formalnie istnieje 10 grup znaków, , ale najczęściej przy znakach drogowych opisywane są cztery główne grupy znaków: Ostrzegawcze, Nakazu, Zakazu, Informacyjne.

Poza nimi są inne znaki „słupkowe”, jak np. tabliczki, znaki uzupełniające, znaki miejscowości, oraz znaki malowane na ziemi, i sygnalizacja świetlna.

Czemu warto jest znać różne grupy znaków?

Znajomość głównych grup, pozwala tworzyć własne połączenia między znakami drogowymi, bazującymi na podstawie ich podobieństwa wizualnego, lub funkcji. Te mini grupki tworzy się na własny użytek, można np. pogrupować znaki według skrętów i strzałek, co znacząco przyśpiesza naukę. Wtedy można tworzyć grupę znaków dotyczących drogi jednokierunkowej, i do niej „wrzucać” znaki z różnych głównych grup.

Ogólne zasady związane z uczeniem się znaków drogowych.

Uczenie się znaków drogowych nie powinno polegać wyłącznie na zapamiętywaniu ich nazw. Ważniejsze jest zrozumienie, jak zachować się po zobaczeniu danego znaku: co można zrobić, czego nie wolno i na co trzeba uważać. Znak zawsze odnosi się do konkretnej sytuacji na drodze i często działa razem z innymi znakami, sygnalizacją albo oznaczeniami poziomymi.

Na początku warto zrobić kilka szybkich testów, żeby poznać sposób zadawania pytań, ale nie należy opierać na tym całej nauki. Najpierw dobrze jest poznać ogólne zasady ruchu drogowego, a dopiero potem wrócić do testów i analizować błędy. Dzięki temu testy stają się narzędziem utrwalania wiedzy, a nie przypadkowym klikaniem odpowiedzi.

Główne grupy znaków

Podział prawny znaków drogowych.

Mamy 10 głównych grup:

• Znaki ostrzegawcze, A
• Znaki poziome, P
• Znaki zakazu, B
• Znaki nakazu, C
• Znaki informacyjne, D
• Znaki dodatkowe, G
• Znaki uzupełniające, F
• Znaki kierunku i miejscowości, E
• Sygnalizacja świetlna, S
• Tabliczki do znaków, T

Do tego należy dołożyć polecenia wydawane przez osoby kierujące ruchem (przede wszystkim policjantów), które są ważniejsze niż wszystkie pozostałe znaki. Na drugim miejscu jest sygnalizacja świetlna, która jest ważniejsza od reszty znaków. Na samym końcu są ogólne zasady ruchu drogowego, np. to że pierwszeństwo ma pojazd prawej strony.

Istnieją jeszcze Urządzenia Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego. Nie są one znakami drogowymi w sensie prawnych, wyglądają podobnie i pełnię podobne funkcje.

Praktyczny podział znaków drogowych w Polsce. Mapa myśli znaków drogowych.

Dla ułatwienia, znaki można pogrupować w większe zbiory. Główny podział dzieli wszystkie znaki na:

1. Typowe znaki „na słupku”
2. Inne formy znaków (światła, znaki poziome malowane na ziemi itd.)
3. Polecenia osób kierujących ruchem.

+ Obiekty typu UBR, które na razie pomijamy.

Typowe znaki można podzielić na:

1. Wielką czwórkę (ONZ +I) (lub (ABCD), czyli: znaki Ostrzegawcze, Nakazu, Zakazu i Informacyjne
2. Inne znaki słupkowe: Tabliczki do znaków, znaki uzupełniające, znaki kierunku i miejscowości.

Podział ten nie ma żadnych podstaw prawnych, stworzyłem go w celu ułatwienia nauki, możliwe że inne zgrupowania miały by większy sens. Przykładowo, część znaków informacyjnych można by przenieść do grupy „inne”. Wiele znaków informacyjnych dotyczy zasad ruchu drogowego bezpośrednio, np. te mówiące o pierwszeństwie, czy te wskazujące miejsca parkingowe. Funkcje innych znaków zostały wyparte przez Internet, tak jest np. w przypadku znaków informujących o hotelu, restauracji, polu biwakowym itd.

Wielka Czwórka (ONZ+I) lub ABCD

Wśród znaków na słupku warto na początku wyróżnić cztery najważniejsze grupy do nauki: ostrzegawcze, nakazu, zakazu i informacyjne. Można je zapamiętać jako ONZ + I. Podział ten nie wynika z odpowiednich zapisów w prawie, po prostu skupienie się na nich przyśpiesza naukę.

Podział ten działa dobrze, bo te cztery grupy najczęściej od razu odpowiadają na pytanie: co mam zrobić na drodze? Jedne ostrzegają, inne czegoś zabraniają, inne nakazują konkretny sposób jazdy, a jeszcze inne informują o zasadach obowiązujących w danym miejscu.

Numeracja ONZ I jest oczywista, ale jest to nieformalna, w systemie prawnych znaki z tej grupy są oznaczone literkami A, B, C, lub D. Formalna, prawna numeracja nie jest w praktyce niezbędna, ale warto jest wiedzieć jak to działa, gdy szuka sie konkretnego znaku.

O: znaki Ostrzegawcze, formalnie (A)

Znaki ostrzegawcze oznacza się literą A. Najczęściej są trójkątne, mają żółte tło, czerwoną obwódkę i czarny symbol. W tym przypadku, nie ma wyjątków (przy innych grupach znaków nie jest to tak oczowiste). Zadanie znaków ostrzegawczych jest proste: mają uprzedzić kierowcę, że zbliża się do miejsca, w którym może pojawić się zagrożenie.

Mogą ostrzegać przed zakrętem, skrzyżowaniem, przejściem dla pieszych, dziećmi, robotami drogowymi, śliską nawierzchnią, zwężeniem drogi albo przejazdem kolejowym. Same w sobie nie zawsze zakazują konkretnego manewru, ale wymagają od kierowcy większej ostrożności.

Najprościej: znaki A mówią „uważaj, za chwilę może być niebezpiecznie”. Czasem oznacza to tylko zdjęcie nogi z gazu i lepszą obserwację drogi, a czasem przygotowanie się do hamowania. Szczególnym przypadkiem jest A-7 „ustąp pierwszeństwa”, bo oprócz ostrzeżenia nakłada konkretny obowiązek ustąpienia pierwszeństwa.

Znaki ostrzegawcze są dość intuicyjne, te dwa znaki, czyli „skrzyżowanie bez znaków” i „ustąp pierwszeństwa” to chyba jedyne znaki które trzeba wykuć na pamięć.

Pozostałe znaki są na tyle proste i intuicyjne, że po ich poznaniu, da się łatwo odtworzyć ich znaczenie. Łatwo jest też tworzyć pod grupki, np. zakręty, skrzyżowanie z drogą podporządkowaną, itd.

W zapamiętywaniu literek może pomóc fraza: Znaki OstrzegAwcze.

N: znaki nakazu, (C)

Znaki nakazu oznacza się literą C. Zwykle są okrągłe, niebieskie i mają biały symbol. Właściwie nie ma wyjątków

Ich znaczenie jest bardziej stanowcze niż znaków ostrzegawczych, bo mówią kierowcy, co ma zrobić.

Do tej grupy należą między innymi: nakaz jazdy prosto, nakaz jazdy w prawo, nakaz jazdy z prawej strony znaku, ruch okrężny, droga dla rowerów, droga dla pieszych albo droga dla pieszych i rowerów.

Najprościej: znaki C mówią „musisz jechać albo zachować się w ten sposób”. Jeśli widzisz nakaz jazdy prosto, nie skręcasz. Jeśli znak nakazuje jazdę z prawej strony wysepki, omijasz ją właśnie z tej strony. Jeśli widzisz drogę dla rowerów, to rowerzysta co do zasady powinien z niej korzystać, jeśli prowadzi w jego kierunku.

W zapamiętywaniu literek może pomóc fraza: NakazywaĆ.

Z: znaki zakazu (B)

Znaki zakazu są najczęściej okrągłe, składają się z czarnego symbolu (lub czarnego oraz czerwonego symbolu, czasem z pomarańczowymi elmentami ) , białego tła, i czerwonej obwódki. Choć są wyjątki, to nadal jest oczywiste że są one znakiem zakazu. Nieintuicyjny jest koniec zakazu, to trzeba po prostu zapamiętać.

To jedna z najważniejszych grup z punktu widzenia mandatów, punktów karnych i odpowiedzialności za kolizję.

Znaki zakazu mówią, czego nie wolno robić. Mogą zakazywać wjazdu, ruchu, skrętu, zawracania, wyprzedzania, zatrzymywania się, postoju albo przekroczenia określonej prędkości.

Najprościej: znaki B mówią „tego nie wolno”. Jeśli stoi znak zakazu wjazdu, nie wjeżdżasz. Jeśli jest zakaz skrętu w lewo, nie skręcasz w lewo. Jeśli jest ograniczenie prędkości do 40 km/h, to nie jedziesz szybciej tylko dlatego, że droga wygląda na pustą.

Znaki zakazu często obowiązują od miejsca ustawienia do najbliższego skrzyżowania albo do znaku odwołującego, ale nie jest to zasada dla absolutnie każdego znaku. Zawsze trzeba patrzeć na konkretny znak i ewentualną tabliczkę pod nim.

W odróżnieniu od znaków ostrzegawczych, tu więcej znaków jest mniej intuicyjnych, tak więc tej grupie trzeba poświęcić więcej uwagi, zwłaszcza że złamanie zakazu działa mocniej niż niedotrzymanie dostatecznej ostrożności.

W zapamiętywaniu literek może pomóc fraza: ZaBrania się.

I: znaki informacyjne, czyli (D)

Znaki informacyjne oznacza się literą D. Ich nazwa bywa trochę myląca, bo „informacyjne” nie znaczy „mało ważne”. Wiele znaków D realnie zmienia zasady ruchu. Można wydzielić dwie podgrupy znaków informacyjnych: Ważne, informujące o prawnych zasadach, oraz turystyczne. Znaki turystyczne są właściwie mało ważne. Część znaków informacyjnych chroni przed utratą czasu (wjazd w drogę bez przejazdu oznacza konieczność zawracania, zignorowanie go nie naraża nas na mandat, o ile zawrócimy). Część znaków informacyjnych to relikt przeszłości, pozostałość z czasów przed smartfonowych.

Znak hotelu, czy poczty był przydatny, jeśli korzystało się z papierowej mapy, bądź w ogóle nie miało się mapy. Być może część osób nadal z tych znaków korzysta, potencjalnie mogą być przydatne przy kryzysach, ale na ogół nie pojawiają się one przy egzaminach na prawo jazdy, zarówno teoretycznych, jak i praktycznych).

Część z tych znaków jest całkowicie przestarzała, np. znak poczty z ogólnodostępnym telefonem. Poczta obecnie nie oferuje takiej usługi, chyba każdy kto posiada samochód, posiada też telefon, obecnie publicznie dostępne telefony są jedynie w szpitalach i więzieniach.

Ważniejsze znaki informacyjne to np.: droga z pierwszeństwem, koniec drogi z pierwszeństwem, droga jednokierunkowa, przejście dla pieszych, parking, przystanek, strefa zamieszkania, obszar zabudowany, droga wewnętrzna czy autostrada.

Najprościej: znaki D mówią „tu obowiązuje taka organizacja ruchu”. Znak D-1 informuje, że jesteś na drodze z pierwszeństwem. D-3 mówi, że droga jest jednokierunkowa. D-6 wskazuje przejście dla pieszych. D-40 wprowadza strefę zamieszkania, gdzie piesi mają bardzo mocną pozycję, a kierowca musi jechać szczególnie ostrożnie.

Znaków informacyjnych nie należy traktować jak zwykłych podpowiedzi. Często właśnie one mówią, jaki „tryb” ruchu obowiązuje w danym miejscu.

Na ogół znaki informacyjne są niebieski prostokątami, z białymi symbolami, bądź z białym prostokątem w środku i czarnymi symbolami. Choć jest parę wyjątków, najmniej intuicyjne są te dwa gagatki:

Poza tym jest parę innych znaków informacyjnych, które nie korzystają z niebieskiego tła, ale w tych wypadkach to że są znakami informacyjnymi jest akurat oczywiste.

W zapamiętywaniu literek może pomóc fraza: Informacje Dobre.

Oodsumowanie ONZ + I (ABCD)

Ostrzegawcze A: uważaj, zbliża się zagrożenie.
Nakazu C: musisz zachować się w określony sposób.
Zakazu B: nie wolno wykonać danego manewru albo zachowania.
Informacyjne D: tu obowiązuje konkretna organizacja ruchu albo ważna zasada.

Ten podział jest dobry na start, bo od razu uczy myślenia praktycznego. Zamiast zapamiętywać znak jako obrazek, pytasz: czy on mnie ostrzega, czegoś zakazuje, coś nakazuje, czy informuje o zasadach w tym

Inne znaki słupkowe. (TEF)

Poza Wielką Czwórką, czyli znakami A, B, C i D, są jeszcze inne grupy znaków i oznaczeń. Zwykle nie są one pierwszym etapem nauki, ale nadal są bardzo ważne. Często nie mówią wprost „nie wolno” albo „musisz”, tylko pomagają zrozumieć organizację ruchu, kierunek jazdy, wyjątki albo sytuacje specjalne.

T: tabliczki do znaków

Tabliczki T są umieszczane pod znakami drogowymi i doprecyzowują ich znaczenie. To bardzo ważna grupa, bo tabliczka nie jest ozdobą ani luźną informacją. Trzeba ją czytać razem ze znakiem głównym.

Tabliczka może pokazywać, jakiego odcinka dotyczy znak, od jakiej odległości zaczyna działać, w jakich godzinach obowiązuje, jakich pojazdów dotyczy albo kogo zakaz nie obejmuje. Może też pokazać przebieg drogi z pierwszeństwem na skrzyżowaniu.

Przykład: sam znak zakazu zatrzymywania się mówi co innego niż ten sam znak z tabliczką, że obowiązuje tylko w określonych godzinach. Podobnie znak z tabliczką „nie dotyczy rowerów” trzeba rozumieć inaczej niż znak bez tej tabliczki.

Tabliczki do znaków drogowych są w wielu kształtach i kolorach, nie ma więc sensu zapamiętywać głównych zasad projektowania ich, wystarczy po prostu zapamiętać że występują pod głównym znakiem, jako jego uzupełnienie.

Najprościej: T mówi „czytaj znak dokładniej, bo tu jest warunek albo wyjątek”.

E: znaki kierunku i miejscowości

Znaki E pomagają kierowcy odnaleźć kierunek jazdy. To różnego rodzaju drogowskazy, tablice z nazwami miejscowości, informacje o numerach dróg, kierunkach do centrum, dzielnic, autostrad, dróg ekspresowych itd.

Ich główna rola jest nawigacyjna. Nie mówią zwykle tak bezpośrednio jak znak zakazu albo nakazu: „nie wolno” albo „musisz”. Bardziej pomagają wcześniej zdecydować, który pas zająć i w którym kierunku jechać.

Nie znaczy to jednak, że są nieważne. Na większych skrzyżowaniach, rondach i drogach szybkiego ruchu znaki E są kluczowe, bo pozwalają przygotować się do manewru z wyprzedzeniem. Dzięki nim kierowca nie musi w ostatniej chwili gwałtownie zmieniać pasa.

Najprościej: E mówi „tędy pojedziesz w danym kierunku”.

F: znaki uzupełniające

Znaki F uzupełniają informacje o organizacji ruchu. Często pokazują układ pasów, objazdy, zmianę organizacji ruchu, sposób przejazdu przez skrzyżowanie, koniec pasa, pasy dla określonych pojazdów albo kierunki na poszczególnych pasach.

To grupa, która jest szczególnie ważna w mieście, przy remontach i na bardziej skomplikowanych skrzyżowaniach. Znak F często nie zakazuje czegoś tak ostro jak znak B i nie nakazuje tak prosto jak znak C, ale pomaga zrozumieć, co za chwilę wydarzy się na drodze.

Przykład: znak uzupełniający może wcześniej pokazać, że prawy pas będzie tylko do skrętu, lewy pas prowadzi prosto, a środkowy się kończy. Jeśli kierowca zignoruje taki znak, może później wykonać nerwowy albo niebezpieczny manewr.

Najprościej: F mówi „zobacz, jak jest zorganizowana droga przed tobą”.

Podsumowanie T, E i F

Znaki T, E i F można potraktować jako drugą grupę znaków słupkowych po Wielkiej Czwórce.

T doprecyzowuje znak główny.
E prowadzi do kierunków i miejscowości.
F wyjaśnia organizację ruchu.

Nie są one formalnie „gorsze” od znaków A, B, C i D. Po prostu pełnią inną funkcję. Wielka Czwórka najczęściej mówi kierowcy wprost, co ma zrobić, a T, E i F pomagają zrozumieć szczegóły: gdzie jechać, jak przebiega droga, kogo dotyczy znak i jakie są wyjątki.

Znaki nietypowe, nie słupkowe.

Po znakach typowo „słupkowych”, takich jak A, B, C, D, E, F i T, warto osobno wyróżnić znaki i sygnały, które wyglądają trochę inaczej, choć ich działanie jest podobne do typowych znaków, nawet bliżej im do znaków z „wielkiej czwórki” niż do znaków dodatkowych.
Nie wyglądają jak klasyczna tarcza znaku przy drodze. Mowa tu o sygnalizacji świetlnej, znakach namalowanych na ziemi, oraz (rzadziej) słupkach (tarczach) i krzyżach

To dalej są ważne elementy organizacji ruchu. Różnica polega na tym, że nie uczymy się ich tylko jako „znak na słupku”, ale jako osobną formę komunikatu drogowego.

Sygnalizacja świetlna, czyli S

Sygnalizacja świetlna to znaki i sygnały pokazywane za pomocą świateł. Najczęściej kojarzymy ją z trzema kolorami: czerwonym, żółtym i zielonym, ale są też sygnalizatory kierunkowe, dla pieszych, rowerzystów, tramwajów, autobusów czy przy przejazdach kolejowych.

Prawnie sygnalizacja jest bardzo ważna, bo stoi wyżej niż znaki regulujące pierwszeństwo. Jeśli na skrzyżowaniu działa sygnalizacja, to nie rozstrzygasz pierwszeństwa tylko na podstawie znaków D-1, A-7 czy B-20. Patrzysz na światła.

Najprościej:

czerwone: stój, nie wolno wjechać albo wejść,
żółte: przygotuj się do zatrzymania, nie wjeżdżaj, jeśli możesz bezpiecznie zahamować,
zielone: możesz jechać albo iść, ale nadal musisz uważać.

Ważne jest też to, że zielone światło nie oznacza „mogę wszystko”. Nie wolno wjechać na skrzyżowanie, jeśli nie ma miejsca do kontynuowania jazdy. Trzeba też uważać na pieszych, rowerzystów, pojazdy uprzywilejowane i sytuację na drodze.

Znaki poziome, czyli P

Znaki poziome to znaki malowane na jezdni. To między innymi linie ciągłe, linie przerywane, strzałki kierunkowe, przejścia dla pieszych, przejazdy dla rowerzystów, linie zatrzymania, powierzchnie wyłączone z ruchu, napisy BUS albo symbole roweru.

To nie są „mniej ważne znaki”, tylko normalna część oznakowania drogi. Linia ciągła może zabraniać jej przekraczania, strzałka na pasie pokazuje dozwolony kierunek jazdy, zebra wyznacza przejście dla pieszych, a linia zatrzymania wskazuje miejsce, w którym trzeba się zatrzymać.

Najprościej: znaki P mówią kierowcy, jak ma poruszać się po samej jezdni. Pokazują pasy, kierunki, miejsca zatrzymania, przejścia, przejazdy i granice, których nie powinno się przekraczać.

Szczególnie ważne są znaki poziome przy większych skrzyżowaniach. Można mieć zielone światło, ale jeśli strzałka na pasie pozwala tylko na skręt w prawo, to z tego pasa nie jedzie się prosto.

Znaki dodatkowe przed przejazdami kolejowymi, czyli G

Znaki G to dodatkowe znaki związane z przejazdami kolejowymi. Nie są tak „typowe” jak znaki zakazu czy nakazu, bo często mają formę słupków wskaźnikowych albo krzyży św. Andrzeja.

Ich zadaniem jest ostrzeżenie kierowcy, że zbliża się do przejazdu kolejowego. To miejsce szczególnie niebezpieczne, bo pociąg nie zatrzyma się tak szybko jak samochód. Dlatego kierowca powinien wcześniej zwolnić, obserwować tory i upewnić się, czy może bezpiecznie przejechać.

Do tej grupy należą między innymi:

słupki wskaźnikowe przed przejazdem, które pokazują, że zbliżasz się do torów,
krzyż św. Andrzeja, który oznacza miejsce przejazdu kolejowego,
oznaczenia informujące, czy przejazd jest jedno- czy wielotorowy.

Warto uważać na rozróżnienie: krzyże i słupki przed przejazdem to znaki z grupy G, ale same rogatki, półrogatki czy zapory to już bardziej urządzenia zabezpieczające przejazd, a nie zwykłe znaki drogowe.

Polecenia policjanta i innych osób kierujących ruchem

Na drodze są też „znaki”, które nie stoją na słupku i nie są namalowane na jezdni. Chodzi o polecenia i sygnały osoby kierującej ruchem. To może być policjant, ale też np. strażak podczas akcji, osoba kierująca ruchem przy robotach drogowych, pracownik kolejowy przy przejeździe albo osoba przeprowadzająca dzieci przez jezdnię.

To najważniejszy poziom w całej hierarchii. Jeżeli ruchem kieruje uprawniona osoba, to jej polecenia są ważniejsze niż światła i znaki drogowe. Czyli jeśli policjant pokazuje, że masz stać, to stoisz nawet wtedy, gdy świeci się zielone. Jeśli pokazuje, że masz jechać, wykonujesz polecenie, o ile możesz zrobić to bezpiecznie. Wynika to z art. 5 Prawa o ruchu drogowym.

Najprościej można zapamiętać podstawowe gesty tak: policjant bokiem do twojego kierunku jazdy oznacza, że możesz jechać. To działa podobnie jak zielone światło. Jeżeli widzisz przód albo plecy policjanta, musisz się zatrzymać. To działa jak czerwone światło. Gdy policjant podnosi rękę do góry, oznacza to zmianę sygnału, podobnie jak światło żółte: ci, którzy jechali, powinni przygotować się do zatrzymania, a ci, którzy stali, jeszcze nie ruszają, tylko czekają na dalszy sygnał.

Osoba kierująca ruchem może też wydać polecenie konkretnemu kierowcy, np. wskazać ręką, tarczą, latarką albo gwizdkiem, że ma się zatrzymać, podjechać lub przejechać. Gwizdek sam w sobie nie zastępuje gestu. Najczęściej służy do zwrócenia uwagi, żeby kierowca spojrzał na osobę kierującą ruchem i odczytał jej polecenie.

Do nauki warto więc dodać osobną kategorię: znaki ludzkie, czyli polecenia osób kierujących ruchem. Nie są to znaki drogowe w klasycznym sensie, ale w praktyce są ważniejsze niż wszystkie znaki na słupku, światła i oznakowanie poziome. Najkrócej: człowiek kierujący ruchem jest ponad sygnalizacją i znakami.

Grupowanie znaków w praktyce.

Często mylone znaki to C-5 (nakaz jazdy wprost) i D-3 (Informacja o drodze jednokierunkowe(. Znaki te są bardzo podobne, ale jeśli pamięta się że niebieskie okrągłe znaki to nakaz, a znaki informacyjne są kwadratami/prostokątami, to łatwo jest zrozumieć że w pierwszy znak oznacza zakaz skrętu w prawo/lewo oraz zawracania, a znak informacyjny mówi o tym że droga jest jednokierunkowa (czyli na najbliższym skrzyżowaniu, można skręcać).

Na drodze jednokierunkowej nie można też zawracać (bo będziemy jechać pod prąd). Znak zakazu zawracania

Ruch jednokierunkowy można też uzyskać za pomocą znaku B-1 – Zakaz wjazdu.

Plan uczenia się znaków drogowych.

Samo wykuwanie na pamięć nazw znaków nie ma sensu, kluczowe jest to żeby wiedzieć jak się zachować gdy widzi się znak, co można robić, a czego nie można robić. Znak nie istnieje w próżni, dotyczy drogi, skrzyżowania, zakrętu, i współpracuje z innymi znakami.

Na samym początku warto jest więc zrobić parę szybkich testów teoretycznych, dzięki czemu intuicyjnie poznasz ogólną zasadę myślenia i odpowiadania na pytania testowe. Nie powinno to być podstawą nauki, dlatego najlepiej jest przeznaczyć na to ok 20 min/ maks godzinę.

Kolejnym etapem jest poznawanie ogólnych zasad ruchu drogowego, informacje te udostępnia najczęściej szkoła nauki jazdy, w formie wykładów lub materiałów do samodzielnej nauki. Można też korzystać z innych materiałów w Internecie, filmów na YouTube czy podręczników.

Podstawą są oczywiście przepisy prawa, natomiast uczenie się z nich zasad ruchu drogowego nie jest zbyt efektywne. Warto jest natomiast znać podstawy prawa, tak żeby w złożonych kwestiach móc się odwołać bezpośrednio do przepisów, np. tam gdzie dwa artykuły w Internecie głoszą sprzeczne ze sobą tezy. Jedną z kluczowych rzeczy w tej fazie, jest poznanie ogólnego działania znaków drogowych.

Mając tę wiedzę, warto wrócić do wypełniania testów, analizując wyniki odpowiedzi, tak żeby mieć pewność że na dane pytanie. Tak więc po fazie nauki, wchodzimy w etap naprzemiennego wypełniania testów, i dalszej „typowej” nauki. To na tym etapie pojawia się konieczność wykucia na pamięć przynajmniej części znaków.